ტექსამენი - L

ყვითელი ფერის ლიოფილიზებული ფხვნილი,

გამხსნელი: უფერო, გამჭვირვალე სითხე.

პრეპარატის 1 ფლაკონი შეიცავს

აქტიური ნივთიერება: ტენოქსიკამი 20 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი, დინატრიუმის ედეტატი, ასკორბინის მჟავა, ტრომეტამოლი, ნატრიუმის ჰიდროქსიდი, ქლორწყალბადმჟავა.

გამხსნელი: საინექციო წყალი 2 მლ.

პრეპარატის ათქ კოდი М01АС02

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო და ანტირევმატიული საშუალებები. ოქსიკამები.

ტექსამენი - L წარმოადგენს ეფექტურ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო (აასს) პრეპარატს, მძლავრი ანთებისსაწინააღმდეგო, ანალგეზიური და ნაკლებად გამოხატული სიცხის დამწევი მოქმედებით. პრეპარატის თვისებები განპირობებულია ფერმენტ ციკლოოქსიგენაზას ორივე იზოფორმის ინჰიბირებით, რაც იწვევს არაქიდონის მჟავას მეტაბოლიზმის დარღვევას და პროსტაგლანდინების სინთეზის ბლოკადას.

ანთებისსაწინააღმდეგო ეფექტი განპირობებულია კაპილარების განვლადობის შემცირებით (ზღუდავს ექსუდაციას), ლიზოსომური მემბრანების სტაბილიზაციით (ხელს უშლის ქსოვილების დამაზიანებელი ლიზოსომების ფერმენტების გამოსვლას), ანთების მედიატორების (პროსტაგლანდინების, ჰისტამინის, ბრადიკინინის, ლიმფოკინების, კომპლემენტის ფაქტორების) სინთეზის, ან ინაქტივაციის დათრგუნვით. Aანთების კერაში ამცირებს თავისუფალი რადიკალების რაოდენობას, თრგუნავს ქემოტაქსისს და ფაგოციტოზს. ამუხრუჭებს ანთების პროლიფერაციულ ფაზას, ამცირებს ქსოვილების პოსტანთებით სკლეროზირებას; ავლენს ქონდროპროტექტორულ მოქმედებას.

ანთების კერაში, პრეპარატი აქვეითებს ტკივილის შეგრძნებას და მოქმედებს ტკივილის თალამურ ცენტრებზე, გააჩნია მადესენსიბილიზებელი მოქმედება (ხანგრძლივი გამოყენებისას). რევმატული დაავადებებისას, ასუსტებს ტკივილს სახსრებში მოსვენებისას და მოძრაობისას, ამცირებს სახსრების დილის შებოჭილობას და შეშუპებას, აუმჯობესებს სახსრების ფუნქციებსა და ზრდის მოძრაობის მოცულობას.

ტენოქსიკამი კარგად აღწევს სინოვიურ სითხეში, სადაც მისი კონცენტრაცია, პლაზმის დონის თითქმის ნახევრის ტოლია. სისხლის პლაზმიდან ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 72 საათს.

20 მგ ტენოქსიკამის ინტრავენურად შეყვანის შემდეგ, პლაზმაში ნივთიერებების დონე სწრაფად ქვეითდება პირველი ორი საათის განმავლობაში, უპირატესად განაწილების პროცესების შედეგად.

ინტრამუსკულარული შეყვანის შემდეგ 15 წუთის განმავლობაში, ნივთიერებების დონეები თანაბრდება, ან აღემატება მაქსიმალური კონცენტრაციის 90%.

პრეპარატის დოზირების რეკომენდებული რეჟიმისას – 20 მგ 1-ჯერ დღე-ღამეში, წონასწორული კონცენტრაციები პლაზმაში მიიღწევა 10-15 დღის განმავლობაში; კუმულაციის ეფექტი არ აღინიშნება.

პრეპარატი ტექსამენი - L მაღალი ხარისხით უკავშირდება პლაზმის ცილებს.

ტენოქსიკამი მთლიანად მეტაბოლიზდება ორგანიზმში. გამოყენებული დოზის დაახლოებით 2/3 გამოიყოფა შარდით, ძირითადად ფარმაკოლოგიურად არააქტიური 5-ჰიდროქსიპირიდილის მეტაბოლიტის ფორმით; დარჩენილი რაოდენობა გამოიყოფა ნაღველით, უპირატესად ჰიდროქსილური მეტაბოლიტების გლუკურონიდული კონიუგატების ფორმით. სამკურნალო საშუალების ტექსამენი - L-ის ფარმაკოკინეტიკის ასაკზე დამოკიდებული ცვლილებები არ გამოვლენილა, თუმცა ინდივიდთაშორისი განსხვავება უფრო მნიშვნელოვანია ხანდაზმულ პაციენტებში.

მიღების ჩვენებები

საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის ანთებით-დეგენერაციული დაავადებები, რომლებსაც თან ახლავს ტკივილის სინდრომი:

• რევმატოიდული ართრიტი, პოდაგრული ართრიტი, მაანკილოზებელი სპონდილიტი (ბეხტერევის დაავადება);
• ინფექციური არასპეციფიკური პოლიართრიტი;
• ოსტეოართროზი, ოსტეოქონდროზი;
• ტენდინიტები, ბურსიტები, მიოზიტები, პერიართრიტი;
• ართრალგია, ნევრალგია, მიალგია, იშიალგია, ლუმბაგო;
• ტრავმები, დაჭიმულობები, ამოვარდნილობები და რბილი ქსოვილების სხვა დაზიანებები.

ტექსამენი-L განკუთვნილია ინტრამუსკულარულად, ან ინტრავენურად შესაყვანად.

ინიშნება დოზით 20 მგ 1-ჯერ დღე-ღამეში.

არ უნდა გამოიყენოთ უფრო მაღალი დოზები, რადგან ამ დროს ყოველთვის არ მიიღწევა უფრო მნიშვნელოვნად გამოხატული თერაპიული ეფექტი, ხოლო გვერდითი მოვლენების განვითარების რისკი იზრდება.

საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის მწვავე დაავადებების მკურნალობისას, მკურნალობის პერიოდი როგორც წესი, არ აღემატება 7 დღეს, მაგრამ მძიმე შემთხვევებში შეიძლება შეადგინოს 14 დღე.

ხანდაზმული პაციენტები

როგორც სხვა აასს შემთხვევაში, ხანდაზმულ პაციენტებში პრეპარატ ტექსამენი- L-ის გამოყენებისას საჭიროა განსაკუთრებული სიფრთხილის დაცვა. ხანდაზმული პაციენტები იმყოფებიან სერიოზული გვერდითი ეფექტების განვითარების მომატებული რისკის ქვეშ. ერთდროულად სხვა სამკურნალო საშუალებების გამოყენების, ღვიძლის, თირკმლის, ან გულ-სისხლძარღვთა უკმარისობის არსებობის ალბათობა მათ ასევე უფრო მაღალი აქვთ. აასს გამოყენების აუცილებლობისას, საჭიროა უმცირესი ეფექტური დოზის და მკურნალობის მინიმალური შესაძლო პერიოდის დანიშვნა. აასს თერაპიისას, აუცილებელია პაციენტების მონიტორინგი კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენაზე.

გამოყენება თირკმლის და ღვიძლის უკმარისობისას

კრეატინინის ინდექსი

> 25 მლ/წთ

ჩვეულებრივი დოზირება პაციენტების გულმოდგინე მინიტორინგის ფონზე

< 25 მლ/წთ

დოზირების შესახებ რეკომენდაციების საკმარისი მონაცემები არ მოიპოვება

პლაზმის ცილებთან ტენოქსიკამის შეკავშირების მაღალი ხარისხის გამო, აუციელბელია სიფრთხილის დაცვა სისხლის პლაზმაში ალბუმინის კონცენტრაციის მნიშვნელოვანი დაქვეითებისას (მაგ. ნეფროზული სინდრომისას), ან ბილირუბინის მაღალი დონის შემთხვევაში.

არსებული ინფორმაცია არასაკმარისია პრეპარატ ტექსამენი-L-ის გამოყენების რეკომენდაციისათვის პაციენტებში ღვიძლის უკმარისობით.

წინააღმდეგჩვენებები

• მომატებული მგრძნობელობა ტენოქსიკამის, ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ. სამკურნალო პრეპარატი ტექსამენი - L ასევე წინააღმდეგნაჩვენებია პაციენტებში, რომლებსაც ადრე აღენიშნებოდათ ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (ასთმის, რინიტის, ანგიონევროზული შეშუპების, ან ჭინჭრის ციების სიმპტომები) სხვა აასს-ს მიმართ, იბუპროფენის და ასპირინის ჩათვლით, ტენოქსიკამისადმი ჯვარედინი მგრძნობელობის პოტენციალის არსებობის გამო;
• აქტიური პეპტიური წყლული/სისხლდენა, ან ანამნეზში მორეციდივე პეპტიური წყლულის/სისხლდენის არსებობა (ორი ან მეტი გამოხატული შემთხვევა, რომელიც ადასტურებს წყლულის, ან სისხლდენის არსებობას), წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება, მძიმე ხარისხის გასტრიტი, ანამნეზში კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა, ან პერფორაცია, რომელიც დაკავშირებულია აასს გამოყენებით წინამორბედ თერაპიასთან;
• მძიმე ხარისხის გულის, ღვიძლის და თირკმლის უკმარისობა;
• სისხლის დაავადება;
• ორსულობის III ტრიმესტრი.

გვერდითი მოვლენები ყველაზე ხშირად ვითარდება საჭმლის მომნელებელი ტრაქტის მხრივ – კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ეროზიულ-წყლულოვანი დაზიანება, მათ შორის ულცეროგენული მოქმედება.

გვერდითი ეფექტების სიხშირის ქვემოთ გამოყენებული პარამეტრები განსაზღვრულია შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი (≥1/10), იშვიათი ( ≥ 1/10000-დან < 1/1000-მდე), ძალიან იშვიათი (< 1/10000).

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: ძალიან ხშირი – გულისრევა, ღებინება, დიარეა, შეკრულობა, გულძმარვა, დესპეპსია, მუცლის ტკივილი, მელენა, ეპიგასტრალური დისტრესი, ჰემატემეზისი, მეტეორიზმი, წყლულოვანი სტომატიტები, სისხლდენა კუჭ-ნაწლავიდან, გასტრიტი; იშვიათი – პეპტიური წყლული, ან სისხლდენა კუჭ-ნაწლავიდან.

ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: იშვიათი – ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, ჰეპატიტები, სიყვითლე, შესაძლებელია სისხლში ტრანსამინაზების დონის მომატება.

სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ: იშვიათი – თრომბოციტოპენია, თრომბოციტოპენიული პურპურა, ნეიტროპენია; აგრანულოციტოზი, აპლასტიური ანემია, ან ჰემოლიზური ანემია, ჰემოგლობინის დონის დაქვეითება, რომელიც არ არის დაკავშირებული სისხლდენასთან; ლეიკოპენია, ეოზინოფილია.

ნივთიერებათა ცვლის მხრივ: იშვიათი – ჰიპერგლიკემია, სხეულის მასის მომატება, ან შემცირება.

ნერვული სისტემის მხრივ: იშვიათი – აგზნება, მხედველობის ნერვის ანთება, პარესთეზიები, დეპრესია, ნევროზულობა, ჰალუცინაციები (ცნობიერების არევა), ძილიანობა, ან უძილობა, ძილის დარღვევა, ყურებში ხმაური, შეუძლოდ ყოფნა, საერთო სისუსტე, მომატებული მოთენთილობა; ძალიან იშვიათი – თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა.

მხედველობის ორგანოების მხრივ: იშვიათი – თვალების გაღიზიანება და შეშუპება, მხედველობის დაბინდვა. მხედველობის დარღვევის შემთხვევები არ გამოვლენილა თვალის სადიაგნოსტიკო ნათურის, ან ოფთალმოსკოპის საშუალებით.

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: იშვიათი – შეშუპებები, ქოშინი, ტაქიკარდია. შესაძლებელია აასს-თი მკურნალობასთან ასოცირებული გულის უკმარისობის, არტერიული ჰიპერტენზიის განვითარება. ხანდაზმულ პაციენტებში გულის ფუნქციის დარღვევით, საჭიროა სიფრთხილით გამოყენება, რადგან შეშუპებების მომატებამ შესაძლოა გამოიწვიოს გულის შეგუბებითი უკმარისობა. აასს (მაღალი დოზებით და ხანგრძლივი გამოყენებისას) შეიძლება გაზარდოს არტერიების თრომბოზის განვითარების რისკი (მიოკარდიუმის ინფარქტი, ინსულტი).

თირკმლების და შარდის გამომყოფი სისტემის მხრივ: იშვიათი – ნეფროტოქსიკურობა, ინტერსტიციული ნეფრიტის, ნეფროზული სინდრომის და თირკმლის უკმარისობის ჩათვლით.

ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები: იშვიათი – არასპეციფიკური ალერგიული რეაქციები, ანაფილაქსიური რეაქციები, სასუნთქი გზების რეაქტიულობა, ბრონქული ასთმის, ბრონქოსპაზმის, ან დისპნოეს ჩათვლით; კანის მხრივ – გამონაყარი, ქავილი, ჭინჭრის ციება, ანგიონევროზული შეშუპება, ბულოზური დერმატიტი (ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის, პოლიმორფული ერითემის და ექსფოლიაციური დერმატიტის ჩათვლით), შესაძლებელია ალოპეცია, ფოტოსენსიბილიზაცია.

ნებისმიერი გვერდითი მოვლენის განვითარების შემთხვევაში, მკურნალობა უნდა შეწყდეს. გვერდითი რეაქციები შესაძლებელია მინიმიზებული იყოს ხანმოკლე პერიოდით პრეპარატის დაბალი, ეფექტური დოზების გამოყენებით.

აასს-ს გამოყენებისას, აუცილებელია სიფრთხილის დაცვა პაციენტებში კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებების ანამნეზით. პეპტიური წყლულის, ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის პირველი ნიშნების გამოვლენისას, აუცილებელია პრეპარატის მიღების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა.

აასს გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს პროსტაგლანდინის წარმოქმნის დოზადამოკიდებული დაქვეითება და პროვოცირებული თირკმლის უკმარისობის განვითარება. მოცემული რეაქციის განვითარების მაღალი რისკის ჯგუფს მიეკუთვნებიან პაციენტები, რომლებიც იღებენ დიურეკიტებს და ხანდაზმული ასაკის პირები. ასეთი პაციენტები საჭიროებენ თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგს.

მოწოდებულია მონაცემები შრატის ტრანსამინაზების დონის, ან ღვიძლის ფუნქციის სხვა ინდიკატორების მომატების ცალკეული შემთხვევების შესახებ. შემთხვევათა უმრავლესობაში ნორმალური მნიშვნელობების დიაპაზონის მატების მონაცემები იყო სუსტი და გარდამავალი. მნიშვნელოვანი, ან მდგრადი გადახრისას, საჭიროა სამკურნალო პრეპარატ ტექსამენი- L-ის მიღების შეწყვეტა და განმეორებითი ანალიზების ჩატარება. მკურნალობისას, აუცილებელია განსაკუთრებული სიფრთხილე პაციენტებში ღვიძლის არსებული დაავადებებით. იშვიათ შემთხვევებში არასტეროიდულმა ანთებისსაწინააღმდეგო საშუალებებმა შესაძლოა გამოიწვიონ ინტერსტიციული ნეფრიტი, გლომერულონეფრიტი, პაპილარული ნეკროზი და ნეფროზული სინდრომი. ასეთი ნივთიერებები აინჰიბირებენ თირკმლის პროსტაგლანდინის სინთეზს, რაც დამხმარე როლს ასრულებს თირკმლის პერფუზიის შენარჩუნებაში პაციენტებში თირკმლის სისხლის ნაკადის, ან სისხლის მოცულობის დაქვეითებით. მოცემულ პაციენტებში არასტეროიდული ანთებისსაწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის კლინიკური დეკომპენსაცია, რომელიც მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ უბრუნდება თერაპიამდე არსებულ მდგომარეობას. მსგავსი რეაქციის განვითარების უფრო მაღალ რისკს მიეკუთვნებიან პაციენტები თირკმლის არსებული დაავადებებით (დიაბეტის და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტების ჩათვლით), ნეფროზული სინდრომით, უჯრედშორისი სითხის მომატებული მოცულობით, ღვიძლის დაავადებებით, გულის უკმარისობით, ასევე პაციენტები, რომლებიც პარალელურად მკურნალობენ დიურეტიკებით, ან პოტენციურად ნეფროტოქსიკური საშუალებებით. ასეთ პაციენტებზე უნდა დაწესდეს თირკმლის, ღვიძლის და გულის ფუნქციის გულმოდგინე კონტროლი. მიღებული დოზა უნდა იყოს მინიმალური. აასს სიფრთხილით უნდა გამოიყენოთ პაციენტებში გულის უკმარისობით, ან არტერიული ჰიპერტენზიით ანამნეზში, რადგან იბუპროფენის გამოყენებისას, იყო ცნობები შეშუპების განვითარების შესახებ.

ტენოქსიკამი აქვეითებს თრომბოციტების აგრეგაციას და შეიძლება გაზარდოს სისხლდენის დრო. ამის გათვალისწინება საჭიროა პაციეტების მკურნალობისას, რომლებსაც უნდა ჩაუტარდეთ დიდი ოპერაციული ჩარევა (მაგ. სახსრის შეცვლა) და აუცილებლობისას, სისხლდენის დროის განსაზღვრა.

პაციენტებში სისტემური წითელი მგლურით და შემაერთებელი ქსოვილის შერეული დაავადებებით, შეიძლება გაიზარდოს ასეპტიკური მენინგიტის განვითარების რისკი.

პრეპარატით მკურნალობის პერიოდში, აუცილებელია სიფრთხილის დაცვა ავტოტრანსპორტის მართვისა და სხვა პოტენციურად საშიში ქმედებების შესრულებისას, რომლებიც მოითხოვენ ყურადღების მომატებულ კონცენტრაციას და ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფეს.

ნაყოფის გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე აასს-ს ცნობილი ეფექტების გათვალისწინებით (არტერიული ნაკადის დახშობის რისკი), აასს გამოყენება ორსულობის მესამე ტრიმესტრში წინააღმდეგნაჩვენებია. ტექსამენი - L-ის გამოყენება ორსულობის პირველ და მეორე ტრიმესტრში და მშობიარობისას შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც პოტენციური სარგებელი პაციენტისთვის აღემატება ნაყოფისთვის პოტენციურ რისკს.

კვლევების პერიოდში, რომელთა რაოდენობა ამ დრომდე არ არის დიდი, დადგინდა, რომ აასს გადის დედის რძეში ძალიან დაბალი კონცენტრაციით. პრეპარატით მკურნალობის პერიოდში, საჭიროა ძუძუთი კვების შეწყვეტა.

გამოყენება პედიატრიაში

პრეპარატი განსაკუთრებული სიფრთხილით ინიშნება 18 წელზე ნაკლები ასაკის პირებში, მათში ტენოქსიკამის გამოყენების საკმარისი ინფორმაციის არარსებობის გამო.

ანტიკოაგულანტები: ტენოქსიკამმა შეიძლება გააძლიეროს ვარფარინის და სხვა ანტიკოაგულანტების ანტიკოაგულაციური მოქმედება. რეკომენდებულია ანტიკოაგულანტების და პერორალური გლიკემიური საშუალებების ეფექტების გულმოდგინე მონიტორინგი, განსაკუთრებით პრეპარატ ტექსამენი - L-ით მკურნალობის საწყის ეტაპზე.

ანტიაგრეგაციული საშუალებები და სეროტონინის უკუშებოჭვის სელექტიური ინჰიბიტორები: კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის რისკის მომატება.

ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები: ტენოქსიკამმა და სხვა აასს შესაძლოა შეასუსტოს ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების ეფექტები.

საგულე გლიკოზიდები: საგულე გლიკოზიდების პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას, აასს შესაძლოა გაამწვავოს გულის უკმარისობა, დააქვეითოს გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე.

ციკლოსპორინი: ზრდის ნეფროტოქსიკურობის რისკს.

კორტიკოსტეროიდები: იზრდება წყლულის, ან კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის განვითარების რისკი.

დიურეტიკები: დიურეტიკების ეფექტი ქვეითდება. აასს შეუძლია გამოიწვიოს ნატრიუმის, კალიუმის და სითხის შეკავება და დიურეტიკების ნატრიურეზული მოქმედების დარღვევა, რამაც შესაძლოა გაზარდოს აასს ნეფროტოქსიკურობის რისკი. გულის ფუნქციის დარღვევის, ან ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების მკურნალობისას, საჭიროა თავისებურებების მონაცემების გათვალისწინება, რადგან მითითებულმა ეფექტებმა შესაძლოა გამოიწვიონ პაციენტის მდგომარეობის გაუარესება.

ლითიუმი: საჭიროა ლითიუმის დონის მონიტორინგის სიხშირის გაზრდა, პაციენტის გაფრთხილება საკმაო რაოდენობის სითხის მიღების შესახებ და ლითიუმით მოწამვლის სიმპტომების ამოცნობის სწავლება.

მეტოტრექსატი: იზრდება მეტოტრექსატის ტოქსიკურობის გაძლიერების რისკი, რადგან აასს ასუსტებენ მეტოტრექსატის გამოყოფას.

მიფეპრისტონი: აასს არ უნდა მიიღოთ მიფეპრისტონის გამოყენებიდან 8-12 დღის განმავლობაში, რადგან აასს შესაძლოა დააქვეითონ მისი ეფექტი.

აასს, ციკლოოქსიგენაზა-2 სელექტიური ინჰიბიტორები, სალიცილატები: საჭიროა თავი აარიდოთ ორი, ან მეტი აასს (ასპირინის ჩათვლით) ერთდროულ გამოყენებას, რადგან ამან შესაძლოა გააძლიეროს გვერდითი მოვლენების განვითარების რისკი. სალიცილატებმა შეიძლება გამოდევნონ ტენოქსიკამი ცილებთან შეკავშირების ადგილებიდან და ამგვარად გაზარდონ პრეპარატ ტექსამენი - L-ის კლირენსი და განაწილების მოცულობა.

ქინოლინური ანტიბიოტიკები: აასს შეიძლება გააძლიერონ კრუნჩხვების განვითარების რისკი.

ტაკროლიმუსი: შესაძლებელია ნეფროტოქსიკურობის რისკის მომატება.

ზიდოვუდინი: იზრდება ჰემატოლოგიური ტოქსიკურობის რისკი. არის მტკიცებულება ჰემართროზის და ჰემატომის განვითარების რისკის გაძლიერების შესახებ აივ-დადებით პაციენტებში ჰემოფილიით, რომლებიც მკურნალობენ ერთდროულად ზიდოვუდინით და იბუპროფენით.

სიმპტომები: გვერდითი მოვლენების გამოხატულების გაძლიერება.

მკურნალობა: სიმპტომური თერაპია. აუცილებელია საკმარისი დიურეზის უზრუნველყოფა და თირკმლების და ღვიძლის ფუნქციის გულმოდგინე მონიტორინგი. პაციენტზე დაკვირვება უნდა გაგრძელდეს პოტენციურად ტოქსიკური დოზის მიღებიდან არანაკლებ 4 საათი. ხშირი, ან გახანგრძლივებული კრუნჩხვებისას, გამოიყენება დიაზეპამი (ინტრავენურად). შესაძლოა მიზანშეწონილი იყოს Н2-ჰისტამინური რეცეპტორების ბლოკატორების გამოყენება.

ლიოფილიზებული ფხვნილი საინექციო ხსნარის მოსამზადებლად უფერო მინის ფლაკონში, რომელიც მოხუფულია ბრომბუთილის საცობით და Flip off ტიპის თავსახურით.

3 ფლაკონი ლიოფილიზებული ფხვნილით და 2მლ 3 ამპულა გამხსნელით კონტურულ-უჯრედოვან შეფუთვაში.

1 კონტურული უჯრედული შეფუთვა დანართ-ფურცელთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში.

ინახება არაუმეტეს 25C°ტემპერატურაზე.

ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას!

3 წელი წარმოების თარიღიდან.

არ გამოიყენოთ ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ.

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი III, გაიცემა რეცეპტის გარეშე